عامل هوشمند

سه ویژگی، یک سیستم را به عامل هوشمند تبدیل می‌کند و هر سه باید همزمان حاضر باشند. نخست، به آن یک **هدف** داده می‌شود نه یک دستور تک‌مرحله‌ای؛ یعنی به‌جای «این جدول را خلاصه کن»، هدفی مثل «بفهم چرا فروش این برند افت کرده» تعریف می‌شود. دوم، به **ابزار** دسترسی دارد: می‌تواند از پایگاه داده پرس‌وجو کند، فایل بسازد، پیام بفرستد یا جلسه ثبت کند. سوم، کار خودش را **ارزیابی** می‌کند و در صورت نیاز مسیر را اصلاح می‌کند.

در محیط سازمانی، عامل هوشمند معمولاً به‌صورت یک مجموعه پیاده‌سازی می‌شود، نه یک واحد. عاملی تحلیل می‌کند، عاملی نتیجه را نقد می‌کند، عاملی اثر مالی را کمی می‌کند و عاملی سیاست‌های سازمان را پیش از هر اقدام بررسی می‌کند. این تقسیم کار هم دقت را بالا می‌برد و هم امکان می‌دهد به هر بخش سطح اختیار متفاوتی داده شود.

نکتهٔ مهم در ارزیابی ادعاها: بسیاری از محصولاتی که خود را «عامل‌محور» معرفی می‌کنند، در عمل فقط یک لایهٔ گفت‌وگو روی یک پایگاه داده‌اند. معیار عملی تشخیص این است که بپرسید سیستم چه کاری را **انجام** می‌دهد، نه چه چیزی را توصیف می‌کند.